নহিমিয়া 7

¹দেৱালবোৰ যেতিয়া সাজি সমাপ্ত কৰা হৈছিল। তেতিয়া মই দুৱাৰবোৰ যথাস্থানত খুউৱাইছিলোঁ আৰু দুৱৰী, গায়ক, আৰু লেবীয়াসকলক নিযুক্ত কৰা হৈছিল, ²মই মোৰ ভাই হনানীক, হননিয়াৰ সৈতে যিৰূচালেমৰ দ্বায়ীত্ব দিছিলোঁ, যদিও তেওঁ এজন বিশ্বাসী আৰু ঈশ্বৰলৈ বহুলোকতকৈ অধিক ভয়কাৰী আছিল, কিন্তু তেওঁ দুৰ্গৰ দ্বায়ীত্ব বহন কৰিব পৰা নাছিল। ³মই তেওঁলোকক ক’লোঁ, “যেতিয়ালৈকে টান ৰ’দ নহয়, তেতিয়ালৈকে যিৰূচালেমৰ দুৱাৰবোৰ মেলিব নালাগে। দুৱৰী সকলে পৰ দি থকাৰ সময়ত আপোনালোকে দুৱাৰবোৰ বন্ধ কৰিব, আৰু ডাং বোৰ দিব পাৰিব। আপোনালোকে যিৰূচালেমত নিবাস কৰা লোক সকলক প্রহৰীৰ বাবে নিযুক্ত কৰিব, কিছুমানে তেওঁলোকৰ প্রহৰী স্থানত, আৰু কিছুমানে নিজৰ ঘৰৰ সন্মুখত পহৰা দিব।” ⁴এই নগৰ বহল আৰু ডাঙৰ আছিল, কিন্তু তাৰ ভিতৰত লোক কম আছিল, আৰু এতিয়াও ঘৰবোৰ পুনৰ নিৰ্ম্মাণ কৰা হোৱা নাছিল। ⁵প্ৰধান লোক সকলক, কৰ্মচাৰী সকলক আৰু লোক সকলক বংশাৱলীত তেওঁলোকৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবৰ বাবে একগোট কৰিবলৈ মোৰ ঈশ্ৱৰে মোৰ হৃদয়ত কথা ক’লে। মই বাবিলৰ পৰা প্ৰথমে অহা লোকসকলৰ এখন বংশাৱলী-পত্ৰ পালোঁ, আৰু তলত উল্লেখিত এই সকলো বিচাৰি পালোঁ। ⁶“প্রদেশৰ এই লোক সকল, যি সকলক বাবিলৰ ৰজা নবূখদনেচৰে বন্দি কৰি লৈ গৈছিল, আৰু বন্দিত্ৱত ৰাখিছিল। তেওঁলোক বন্দিত্ৱৰ পৰা মুকলি হৈ যিৰূচালেম আৰু যিহূদাৰ নিজৰ নিজৰ নগৰলৈ উভটি আহিছিল। ⁷তেওঁলোক জৰুব্বাবিল, যেচুৱা, নহিমিয়া, অজৰিয়া, ৰয়মিয়া, নহমানী, মৰ্দখয়, বিলচন, মিস্পৰৎ, বিগবয়, নহুম, আৰু বানা, এওঁলোকৰ লগত আহিল। উল্লেখিত ইস্ৰায়েল লোকৰ পুৰুষ সকলৰ সংখ্যা তলত অন্তৰ্ভুক্ত আছে। ⁸পৰিয়োচৰ বংশধৰ দুই হাজাৰ এশ বাসত্তৰ জন। ⁹চফটিয়াৰ বংশধৰ তিনিশ বাসত্তৰ জন। ¹⁰আৰহৰ বংশধৰ ছশ বাৱন্ন জন। ¹¹যেচুৱা আৰু যোৱাবৰ বংশধৰ আৰু পহৎ-মোৱাবৰ বংশধৰসকল দুই হাজাৰ আঠশ ওঠৰ জন। ¹²এলমৰ বংশধৰসকল এক হাজাৰ দুশ চৌৱন্ন জন। ¹³জত্তুৰ বংশধৰসকল আঠশ পঞ্চলিশ জন। ¹⁴জক্কয়ৰ বংশধৰসকল সাতশ ষাঠি জন। ¹⁵বিন্নুইৰ বংশধৰসকল ছশ আঠচল্লিশ জন। ¹⁶বেবয়ৰ বংশধৰসকল ছশ আঠাইশ জন। ¹⁷অজগদৰ বংশধৰসকল দুই হাজাৰ তিনিশ বাইশ জন। ¹⁸অদোনীকামৰ বংশধৰসকল ছশ সাতষষ্ঠি জন। ¹⁹বিগবয়ৰ বংশধৰসকল দুই হাজাৰ সাতষষ্ঠি জন। ²⁰আদীনৰ বংশধৰসকল ছশ পচপন্ন জন। ²¹হিষ্কিয়াৰ আটেৰৰ বংশধৰসকল আঠানব্বৈ জন। ²²হাচুমৰ বংশধৰসকল তিনি শ আঠাইশ জন। ²³বেচয়ৰ বংশধৰসকল তিনি শ চৌবিশ জন। ²⁴হাৰীফৰ বংশধৰসকল এশ বাৰ জন। ²⁵গিবিয়োনৰ বংশধৰসকল পঞ্চানব্বই জন। ²⁶বৈৎলেহেম আৰু নটোফাৰ পৰা অহা লোক এশ আঠাশী জন। ²⁷অনাথোতৰ পৰা অহা লোক এশ আঠাইশ জন। ²⁸বৈৎআজমাবতৰ লোকসকল বিয়াল্লিশ জন। ²⁹কিৰিয়ৎ-যিয়াৰীম কফীৰা, আৰু বেৰোতৰ লোকসকল সাতশ তিয়াল্লিশ জন। ³⁰ৰামা আৰু গেবাৰ লোকসকল ছশ একৈশ জন। ³¹মিকমচৰ লোকসকল এশ বাইশ জন। ³²বৈৎএল আৰু অয়ৰ লোকসকল এশ তেইশ জন। ³³অন্য নবোতৰ লোকসকল বাৱন্ন জন। ³⁴অন্য এলমৰ লোকসকল এক হাজাৰ দুশ চৌৱন্ন জন। ³⁵হাৰীমৰ লোকসকল তিনি শ বিশ জন। ³⁶যিৰীহোৰ লোকসকল তিনি শ পঞ্চল্লিশ জন। ³⁷লোদ, হাদীদ, আৰু ওনোৰ লোকসকল সাত শ একৈশ জন। ³⁸চনাৱাৰ লোকসকল তিনি হাজাৰ ন শ ত্ৰিশ জন। ³⁹পুৰোহিতসকল: যিদয়াৰ বংশধৰসকল (যেচুৱাৰ ঘৰৰ) ন শ তেসত্তৰ জন। ⁴⁰ইম্মেৰৰ বংশধৰসকল এক হাজাৰ বাৱন্ন জন। ⁴¹পচহুৰৰ বংশধৰসকল এক হাজাৰ দুশ সাতচল্লিশ জন। ⁴²হাৰীমৰ বংশধৰসকল এক হাজাৰ সোঁতৰ জন। ⁴³লেবীয়াসকল: হোদবাৰ বংশধৰ কদ্মীয়েল, আৰু কদমীয়েলৰ যেচুৱাৰ বংশধৰসকল চৌসত্তৰ জন। ⁴⁴গায়কসকল: আচফৰ বংশধৰসকল এশ আঠচল্লিশ জন। ⁴⁵চল্লুম, আটেৰ, টল্মোন, অক্কুব, হটীটা, চোবয়ৰ বংশধৰৰ দুৱৰীসকল এশ আঠত্রিশ জন। ⁴⁶মন্দিৰৰ দাসবোৰ: চীহা, হচুফা, টব্বায়োৎ, ⁴⁷কেৰোচ, চীয়া, পাদোন, ⁴⁸লবানা, হগাবা, চলম্য়, ⁴⁹হানন, গিদ্দেল, গহৰ, ⁵⁰ৰায়া, ৰচীন, নকোদা, ⁵¹গজ্জম, উজ্জা, পাচেহ, ⁵²বেচয়, মিয়ূনীম, নফূচীম, ⁵³বকবুক, হকুফা, হৰ্হূৰ, ⁵⁴বচলীৎ, মহীদা, হৰ্চা, ⁵⁵বৰ্কোচ, চীচৰা, তেমহ, ⁵⁶নচীহ, আৰু হটীফাৰ বংশধৰসকল। ⁵⁷চলোমনৰ দাসৰ বংশধৰসকল: চোটয়, চোফেৰৎ, পৰীদা, ⁵⁸যালা, দৰ্কোণ, গিদ্দেল, ⁵⁹চফটিয়া, হত্তীল, পোখৰৎ-হচবয়িম, আমোনৰ বংশধৰসকল। ⁶⁰সকলো মন্দিৰৰ দাস আৰু চলোমনৰ দাসবোৰৰ বংশধৰসকল সৰ্ব্বমুঠ তিনি শ বিৰানব্বৈই জন আছিল। ⁶¹এওঁলোক তেল-মেলহ, তেল-হৰ্চা, কৰূব, অদ্দোন, আৰু ইম্মেৰৰ পৰা অহা লোক; কিন্তু তেওঁলোকে আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ পৰিয়াল সকলে ইস্ৰায়েলৰ পৰা অহা বংশধৰ বুলি প্ৰমাণ দিব নোৱাৰিলে। ⁶²দলায়াৰ, টোবিয়াৰ, আৰু নকোদাৰ বংশধৰসকল ছশ বিয়াল্লিশ জন। ⁶³পুৰোহিতসকলৰ: হবয়া, হক্কোচ, আৰু বৰ্জ্জিল্লয়ৰ বংশধৰসকল, বাৰ্জ্জিলয়ে গিলিয়দীয়া বাৰ্জিল্লয়ৰ জীয়েক এজনীক বিয়া কৰিছিল আৰু তেওঁক তেওঁলোক নামেৰেই মতা হৈছিল। ⁶⁴বংশাৱলীত নাম লিখা লোকসকলৰ মাজত এওঁলোকে নিজৰ নিজৰ নাম বিচাৰি নাপালে, সেয়ে তেওঁলোকক অশুচি বুলি গণ্য কৰি, পুৰোহিত বাবৰ পৰা আঁতৰোৱা হ’ল। ⁶⁵আৰু দেশাধ্যক্ষই তেওঁলোকক ক’লে যে, উৰীম আৰু তুম্মীমৰ পুৰোহিতৰ সৈতে যেতিয়ালৈকে তেওঁলোক থিয় নহয়, তেতিয়ালৈকে পুৰোহিতে ভগোৱা উৎসৰ্গিত আহাৰ তেওঁলোকক খাবলৈ অনুমতি দিয়া নহঁওক। ⁶⁶সমাজত সমবেত হোৱা লোকসকল সৰ্ব্বমুঠ বিয়াল্লিশ হাজাৰ তিনি শ ষাঠি জন আছিল। ⁶⁷তাৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ সাত হাজাৰ তিনি শ সাতত্ৰিশ জন দাস-দাসী আছিল। তেওঁলোকৰ দুশ পঞ্চল্লিশ জন গায়ক আৰু গায়িকা আছিল। ⁶⁸তেওঁলোকৰ সাত শ ছয়ত্ৰিশটা ঘোঁৰা, দুশ পঞ্চল্লিশটা খচ্ছৰ, ⁶⁹চাৰিশ পঁয়ত্ৰিশটা উট, আৰু ছয় হাজাৰ সাত শ বিশটা গাধ আছিল। ⁷⁰পূৰ্বপুৰুষৰ পৰিয়ালৰ মূখ্য লোক সকলৰ মাজৰ কিছুমানে সেই কামৰ বাবে দান দিলে। দেশাধ্যক্ষই ভঁৰালত এক হাজাৰ সোণৰ মূদ্রা, পঞ্চাশটা চৰিয়া, আৰু পুৰোহিতৰ বাবে পাঁচ শ ত্ৰিশ খন বস্ত্ৰ দিলে। ⁷¹পূৰ্বপুৰুষৰ মূখ্য লোকসকলৰ কিছুমানে কামৰ বাবে ভঁৰালত বিশ হাজাৰ সোণৰ মূদ্রা আৰু দুই হাজাৰ দুশ ৰূপ মূদ্রা দিলে। ⁷²অৱশিষ্ট লোকসকলে বিশ হাজাৰ সোণৰ মূদ্রা আৰু দুই হাজাৰ ৰূপৰ মূদ্রা, আৰু পুৰোহিতৰ বাবে সাতষষ্ঠি খন বস্ত্ৰ দিলে। ⁷³পুৰোহিত, লেবীয়া, দুৱৰী, গায়ক, আৰু কিছু সংখ্যক লোকে, মন্দিৰৰ দাস, আৰু সকলো ইস্ৰায়েল লোকে নিজৰ নিজৰ নগৰত বাস কৰিলে। সপ্তম মাহত ইস্রায়েলৰ লোকসকলে নিজৰ নিজৰ নগৰত সংস্থাপন কৰিলে।